Klucz API, który może wszystko, to klucz, którego nie da się powierzyć

Uprawnienia wybieracie przy tworzeniu, z tego samego katalogu co role. Klucz stworzony do przesyłania kontaktów z Waszej strony nie może czytać Waszych faktur, a odmowa pochodzi z bramy, nie z umowy w kodzie. To model ograniczonych kluczy Stripe i drobnoziarnistych tokenów GitHuba.

• Uprawnienia wybrane z katalogu RBAC
• Sprawdzenie przy każdym wywołaniu, na bramie
• Klucz tajny lub publiczny, zależnie od zastosowania
• Etykieta i notatka, by wiedzieć, do czego służy

Klucz może nieść datę końca. A nawet bez daty obowiązuje dziewięćdziesięciodniowe okno bezczynności: klucz, którego nikt już nie używa, przestaje działać sam. To najzwyklejszy wyciek — klucz wrzucony do skryptu we wtorek i zapomniany na trzy lata.

• Wyraźna data wygaśnięcia, do wyboru
• Dodatkowo okno bezczynności 90 dni
• Data ostatniego użycia widoczna
• Natychmiastowe odwołanie, z autorem odwołania

Klucz w postaci jawnej istnieje tylko w chwili tworzenia: potem przechowywany jest wyłącznie jego odcisk i nic nie pozwala go odczytać — ani interfejs, ani wsparcie, ani dziennik audytu, który rejestruje zdarzenie, nigdy nie niosąc wartości. Jeśli przepadnie, tworzy się nowy i odwołuje stary.

• Wartość pokazana raz, nigdy nieprzechowywana jawnie
• Dziennik audytu bez sekretu i bez odcisku
• Alert e-mail przy nigdy niewidzianym adresie IP
• Utworzenie i odwołanie przypisane autorowi